ایزومالتولوز نسبت به قند معمولی برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مناسب تر است
16 فوریه 2016- مانند سوکروز(قند حبه)، دی ساکارید طبیعی ایزومالتولوز(PalatinoseTM) حاوی گلوکز و فروکتوز است اما با توجه به تأثیر بر مقدار قندخون بنظر می رسد این نوع قند برای افراد مبتلا به دیابت مناسب تر است.
این موضوع اکنون توسط یک مطالعه ی جدید که توسط انستیتوی آلمانی تغذیه ی انسانی DIfEانجام گردید، تأیید شد. این مطالعه برای اولین بار نشان داد قند ایزومالتولوز دارای تأثیرات متابولیکی مطلوبی است که به دلیل پروفایل ترشح تقریباً متضاد هورمونهای روده ای GLP-1و GIPمی باشد.
نتایج این تحقیق درمجله ی Diabetes Careمنتشر شد.
بدنبال مصرف ایزومالتولوز، افزایش غلظت قند خون کمتر از مصرف همان مقدار قند معمولی است اگرچه هر دو دی ساکارید ایزومالتولوز و سوکروز از قندهای ساده ی یکسانی تشکیل شده اند و در روده ی کوچک کاملاً هضم و جذب می شوند.
این موضوع در مطالعات مختلف تأیید شد اما در مورد مکانیزمهای متابولیکی مرتبط با آن تحقیقاتی کمی انجام شده است. به همین دلیل محققان DIfEبه بررسی تأثیرات 50 گرم ایزومالتولوز و 50 گرم سوکروز در یک مطالعه ی متقاطع بروی ده فرد مبتلا به بیماری دیابت نوع 2 پرداختند.
میزان اوج غلظت قند خون و ترشح انسولین پس از مصرف ایزومالتولوز به ترتیب 20 و 55 درصد کمتر از مصرف سوکروز بود، به همین ترتیب، غلظت هورمون GIPدر خون تنها کمی افزایش یافته و پس از 60 دقیقه به ماکزیمم مقدار خود می رسد.
در مورد GLP-1نیز تفاوت هایی با مصرف این دو نوع قند مشاهده شد. بعد از مصرف ایزومالتولوز غلظت GLP-1در افراد مورد آزمایش سریع تر افزایش یافت و به مدت طولانی تری در این غلظت نسبت به زمان مصرف سوکروز باقی ماند. در مورد ترشح گلوکاگون دانشمندان تفاوت معنی داری را نیافتند. محققان این فرضیه را مطرح می کنند که تفاوت اثرات متابولیکی این دو نوع دی ساکارید که از یک مولکول گلوکز و یک مولکول فروکتوز ساخته شده اند، در تفاوت باند شیمیایی بین دو مونوساکارید موجود در آنها است. درحالیکه آنزیمهای گوارشی سوکروز را با سرعت بیشتری به گلوکز و فروکتوز می شکنند، این فرآیند برای ایزومالتولوز طولانی تر است. بنابراین مقادر زیادی از ایزومالتولوز از بخش های بالایی روده ی کوچک جائیکه سلولهای kتولید کننده ی GIPوجود دارند، عبور می کند به همین دلیل نمی تواند بطور قابل توجهی ترشح GIPرا تحریک کنند.
درمقابل، سلولهای Lتولیدکننده ی GLP-1بیشتر در بخش انتهایی روده قرار دارند پس از گذشت زمان و با توجه به افزایش تجزیه ی ایزومالتولوز به گلوکز و فروکتوز موجب ترشح فزاینده ی این هورمون روده ای می شود.
علاوه بر این همانطور که دانشمندان در مطالعات قبلی نشان دادند، GIPممکن است اثرات نامطلوب بر متابولیسم داشته و فرآیند های کبد چرب و التهاب را در بافت چربی تحریک کند. این موضوع نشان می دهد که اثرات نامطلوب قند معمولی در درجه ی اول نتیجه ی پاسخ این هورمون است زیرا قند معمولی سبب افزایش ترشح GIPمی شود.
به طور خلاصه می توان گفت که ایزومالتولوز در روده موجب کاهش ترشح GIPو افزایش ترشح GLP-1و درهمان زمان موجب حفظ میزان معینی از ترشح انسولین می شود، بنابراین از نوسانات شدید در مقدار قند خون جلوگیری می کند که این موضوع بخصوص برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بسیار مفید است زیرا مقدار قند خون این افراد در نوسان می باشد.
دکتر Pfeifferمی گوید: با توجه به تنظیم متابولیسم قندخون، ایزومالتولوز از قند معمولی بسیار بهتر است باید توجه داشت که در یک مقدار مشابه از هر دو قند، کالری یکسانی وجود دارد، البته ایزومالتولوز آنچنان شیرین نیست که تمایل شما را به خوردن بیشتر آن تحریک کند اما چنانچه انرژی دریافتی خود را از طریق فعالیت فیزیکی مصرف نکنید با مصرف این قند نیز بزودی دچار اضافه وزن می شوید.
افرادیکه دچار اضافه وزن هستند علاوه بر خطر ابتلا به دیابت، بیشتر مستعد بیماریهای قلبی عروقی و انواع خاصی از سرطان هستند، این موضوع در مطالعات مختلف تایید شده است. بنابراین توجه داشته باشید مصرف مقدار زیادی از این قند نیز به همان میزان قند معمولی خطرناک است.
منبع: